Xogando coa igualdade

Soan campás de eleccións. E comeza o particular show do PP.  Alentados por un máis que satisfactorio -dado o panorama- resultado nos comicios do 26-X e co obxectivo de revalidar a súa enésima maioría absoluta, o Partido Popular de Galicia púxose ao choio cunha nova campaña de anuncios e medidas electoralistas.

Nesta especie de mercadillo do todo vale por un voto,  as mulleres convertémonos en branco da diana. Así que os mesmos que, ofendidísimos, acusaban á oposición de utilizar politicamente ás vítimas de violencia machista cando, por exemplo, se pediron diferentes comparecencias e explicacións ante brotes alarmantes de asasinatos machistas ou, por poñer outro exemplo, despois dos salvaxes recortes dos últimos anos, non o pensaron nin un segundo e decidiron lanzar unha ofensiva de anuncios electoralistas coa igualdade como protagonista.

Primeiro foi cun tema tan delicado como o das axudas ás mulleres vítimas de violencia machista. Despois de anos de Goberno negándose sistematicamente a ampliar a todo o ano a convocatoria de solicitudes do chamado salario da liberdade para que todas as mulleres puidesen solicitalo, tiveron que chegar unhas eleccións que se presumen complicadas para o PP para votar a favor. Iso si, con trampas e condicións, xa que será o próximo Goberno que salga das urnas de outono o que teña que modificar a Lei de 2007.

E, cando xa parecía que o electoralismo neste ámbito estaba cuberto, e despois de cargarse dunha plumada Educación para a Cidadanía,  van e presentan unha materia sobre igualdade, que anuncian aos catro ventos e venden como a proba palpable do compromiso da Xunta coas políticas de igualdade. Claro, que o fan a mediados de xullo, cos centros xa finalizando a tramitación das matrículas e, por tanto, con escasas -ou nulas- posibilidades de que entre en funcionamento durante o curso académico 2016/17. De feito, como nai dun neno que accede a 1º da ESO (un dos dous cursos onde se supón que se vai a impartir), podo asegurar que hai días que formalicei a súa matrícula e en ningún caso déuseme dita opción.

Escarbando un pouco máis, atopámonos con que se trata dunha materia voluntaria para os centros e optativa para o alumnado de 1º e 2º da ESO que, se pasados todos estes obstáculos, deciden cursala, recibirán unha suposta formación en igualdade durante unha hora á semana por parte de alguén a quen non se lle esixirá titulación específica ningunha. É dicir, que calquera docente -ás e os que a Xunta se empeña ano tras ano en complicar máis a súa tarefa- poderá impartir unha materia na que, supostamente, se abordarán cuestións tan complexas como a violencia machista. Protocolos de actuación, formas de detección da violencia, utilización das novas tecnoloxías ou avances lexislativos en dereitos e liberdades das mulleres ao longo da historia son só algúns exemplos que se me ocorren que poderían entrar nun temario -que descoñezo se existe e, se é así, quén se encargou de realízalo e en base a qué criterios- para o que, e cae de caixón, resulta necesaria unha formación previa.

Así que, vendo o visto,  lonxe queda este anuncio de incorporar ao currículo a formación específica en Igualdade, educación afectivo-sexual e de prevención da violencia de xénero en todas as etapas educativas, que é a proposta socialista defendida e comprometida. Proposta que, por certo, incluíu o Grupo Parlamentario do PSdeG nunha iniciativa parlamentaria presentada pola deputada portavoz de Igualdade Carmen Acuña (o decálogo contra a violencia machista) e que, xa inmersos nesta especie de lavado de fronte preelectoral, foi aprobada cos votos favorables tamén do PP.

Por tanto, a cumprir co acordado, pero sen xogos e demagoxias. Xa basta de xogar coas mulleres.

http://praza.gal/opinion/3465/xogando-coa-igualdade/

Mateina porque era miña

Resulta complicado tratar de escribir un artigo de balance sobre violencia machista mentres non cesan de chegar noticias de casos e máis casos de agresións contra mulleres. O machismo, por desgraza, non dá treguas nin entende de procesos electorais, vacacións de Nadal e festividades varias e, así, a poucos días de comezar un novo ano, a estatística do Ministerio de Igualdade correspondente a 2016 empeza a tinguirse de vermello ante varios brutais asasinatos.

En Galicia a realidade é dramática. Péchase un ano, 2015, terrible en canto a número de vítimas. Nove. Sete mulleres asasinadas a mans das súas parellas ou ex parellas e dúas nenas cuxo pai decidiu quitarlles brutalmente a vida co cruel obxectivo de vingarse da súa ex muller.

Máis aló do que os datos revelan, como que Galicia foi a terceira comunidade autónoma -unicamente por detrás de Andalucía e Comunidade Valenciana- en número de mulleres asasinadas por violencia machista ou que 2015 pechouse con máis vítimas que 2014 -unha muller máis que o ano anterior-, debemos afondar nas causas e a orixe deste repunte de violencia contra as mulleres.

Evidentemente, os recortes do PP, tanto por parte do Goberno de España como da Xunta de Galicia, teñen moito que ver neste incremento porque a ninguén se lle escapa que a maiores recursos, maiores ferramentas para combater o machismo desde todos os ámbitos. Pero estes recortes non podemos entendelos  como cifras sen máis, senón que as partidas deben ser a consecuencia dunhas políticas definidas, transversais e contundentes contra o machismo e a violencia que este xera.

E aí, na orixe, é onde, baixo o meu punto de vista, o Partido Popular ten cometido os maiores erros; uns erros que cualifico como tales porque entendo que ningún partido pode compartir, avalar ou mesmo entender as agresións contra as mulleres, pero que se sustentan nunha ideoloxía conservadora e en ocasións claramente machista. E esta ideoloxía é a que levou ao PP nestes anos para recortar en todo aquilo que soaba a igualdade, o elemento principal sobre o que hai que traballar se realmente queremos acabar con esta lacra.

Retirar do sistema educativo a materia de Educación para a Cidadanía e reducir competencias de forma drástica, a través da Lei de Bases de Réxime Local, aos Concellos, foron demoledores nesta tarefa integral de loita contra a violencia machista. Unha educación en igualdade en todos os niveis escolares e unha prevención, protección e asistencia próximas e personalizadas resultan fundamentais para afrontar o problema serio de machismo que padecemos.

Nos últimos anos, está a percibirse un incremento de condutas machistas na poboación adolescente e xuvenil. Eles, que controlan, someten e, en ocasións, agreden ás súas parellas física ou psicoloxicamente, e elas que, en niveis preocupantes, non só consenten estes comportamentos, senón que os entenden e mesmo consideran sinais de amor. Mateina porque era miña, esa frase levada ao cinema e ao mundo da música, convértese nunha realidade cada vez máis interiorizada e asumida.

Non será o momento de, unha vez por todas, afrontar de forma seria o problema? Non debemos apostar por unha educación afectivo-sexual e en igualdade? Non debemos devolver aos Concellos esas competencias que, en materia de atención ás mulleres, permitíalles ofrecer unha atención directa ás vítimas? Non debemos deixar de escatimar recursos e repoñer todo o que se reduciu en anos anteriores? Non debemos desenvolver na súa totalidade e revisar a Lei Integral de 2004, adaptándoa aos novos tempos e realidades, ampliando a súa cobertura a toda a violencia estrutural de xénero, con independencia do tipo de relación da vítima co agresor? A resposta a todas estas preguntas é obvia: debemos e temos que facelo de forma urxente se queremos empezar a poñer freo a esta terrible realidade. Por iso, resulta agora necesario máis que nunca impulsar un Pacto de Estado contra a violencia machista. Este era un dos compromisos de Pedro Sánchez e unha das principais tarefas que debe afrontar o próximo Goberno, agardemos que progresista. O Goberno de España e, sen dúbida, o da Xunta de Galicia.

http://praza.gal/opinion/3050/mateina-porque-era-mina/

Violencia de xénero VS Violencia en parellas do mesmo sexo

Que existen profundos lazos entre as mulleres e o colectivo LGTBI, é evidente. É máis, posiblemente esta especie de complicidade e, en ocasións, loita conxunta tivo un papel importante na ampla conciencia social e na aprobación por parte do Goberno de Rodríguez Zapatero, da Lei Integral contra a Violencia de Xénero de decembro de 2004, e de tan só seis meses máis tarde, da Lei do Matrimonio Igualitario.

Pero, dito isto, temos que recoñecer tamén que as mulleres e o colectivo LGTBI temos diferenzas e, polo tanto, non podemos confundir determinadas reivindicacións. E un exemplo claro o constitúe a violencia que se produce no seo das relacións cunha orixe afectivo-sexual. Dende que se aprobou a lei, pero sobre todo dende que se aprobou o matrimonio igualitario (cun momento de especial debate cando en 2009 un home asasinou ao seu ex marido en Adra que, se ben non era o primeiro caso en España, si foi o que abriu dun xeito amplo o debate), diferentes voces se teñen alzado para reivindicar a aplicación da Lei Integral contra a Violencia de Xénero en parellas do mesmo sexo.

Curiosamente, unha parte destacada destas voces procede dos sectores máis conservadores da sociedade. E por que? Pois, segundo o meu punto de vista, por dúas razón principais. A primeira, porque resulta unha forma de electoralismo irresponsable, pero extremadamente sinxelo e eficaz. É dicir, por unha banda, porque é un guiño ao colectivo LGTBI ao que, con argumentos que entendo que poden resultar atractivos, tratan de enganar. Porque que non se nos esqueza que o PP, ademais de votar en contra, levou a Lei de Matrimonio Igualitario ao Tribunal Constitucional. E, por outra, estas manifestacións, como as que fixo o ex presidente de Extremadura José Antonio Monago o ano pasado, no fondo agochan un ansia por mesturar aos colectivos na categoría de “discriminados” e, así, aplicar as mesmas leis sen deseñar e aplicar as medidas específicas para cada caso. É dicir, o que sería afondar na discriminación.

Porque, como dixo Boti García Rodrigo –presidenta ata febreiro de 2015 da Federación Estatal LGTB e defensora da diferenciación das dúas clases de violencia, como tamén Beatriz Gimeno, presidenta desta mesma entidade entre 2003 e 2007 e autora de interesantes publicacións sobre o tema-, “incluir nuestra violencia en la violencia de género desdibuja las dos violencias: descafeína la de género y quita identidad a la nuestra. Si todo es violencia de género, nada es violencia de género”.

Polo tanto, unha das tarefas fundamentais que debemos promover as persoas que defendemos a diferenciación entre a violencia de xénero e a que se produce entre parellas ou ex parellas do mesmo sexo, é un labor didáctico. Explicar as razón polas que ambas, sendo violencia e debendo ser afrontadas dun xeito integral, teñen uns elementos diferenciadores que conlevaron que a Lei de 2004 integrase o uso da discriminación positiva en materia penal. Isto significa que se impuxo o agravamento de penas que xa existían, pero para os casos en exclusiva de que o agresor sexa un varón e a vítima unha muller coa que ten ou tivo unha relación afectivo-sexual, modificando para iso os artigos 153.2, 171.4, 172.2 e 148.4 do Código Penal. Deste xeito, o resto de agresións no eido doméstico, incluidas as de persoas do mesmo sexo, serán castigadas, por suposto, pero coas penas que xa existían no Código Penal para ditos delictos.

E, por que se produce isto? Porque nesta lei partimos dunha situación de desigualdade histórica e de dominación dos homes sobre as mulleres. A violencia de xénero non é outra cousa que un instrumento de control do patriarcado sobre as mulleres  e, recoñecelo por parte das Administracións coa elaboración, aprobación e desenvolvemento e aplicación desta Lei Integral, é unha forma de admitir que a sociedade enteira está estruturada sobre dita organización. A violencia de xénero, pois, é unha violencia estrutural, unha forma de control que empregan os homes sobre as mulleres e, polo tanto, é unha violencia especial e particular, distinta a outros tipos de violencia, que precisa de solucións e medidas específicas.

Iso non significa, por suposto, que se negue que a violencia entre as parellas do mesmo sexo exista ou que consideremos que as vítimas non merecen a mesma consideración ou protección.

De feito, a Policía, as entidades LGTBI e mesmo as asociacións que traballan na loita contra a violencia contra as mulleres, están a recibir máis denuncias e peticións de axudas de gais e lesbianas por agresións e violencia das súas parellas ou ex parellas. Isto ten que levarnos á conclusión de que é necesario afondar neste tema e, sen dúbida, buscar as mellores ferramentas, incluidas as legais, para combatir este tipo de violencia doméstica.

Resulta intolerable, por poñer algún exemplos, que a día de hoxe non haxa un rexistro de persoas asasinadas polas súas parellas ou ex parellas do colectivo LGTBI; resulta inadmisible que non se especifiquen políticas específicas de prevención e protección para gays e lesbianas obxecto de violencia de doméstica. E aquí é onde teño que referirme ao CONVENIO DE ESTAMBUL, asinado ao final do mandato de Zapatero, o 11 de maio de 2011, e en vigor dende o 1 de agosto de 2014, que supón o convenio do Consello de Europa sobre prevención e loita contra a violencia contra a muller e a violencia doméstica.

Este Convenio pode ser unha importante ferramenta non só para seguir avanzando na lei integral española contra a violencia de xénero, senón que marca un punto importante de desenvolvemento de medidas propias, e mesmo lexislativas, para a violencia producida dentro de parellas ou ex parellas do mesmo sexo.

De feito, no anexo España comprométese a “llevar a cabo las modificaciones necesarias en su ordenamiento jurídico interno a los efectos de la aplicación del Convenio en su totalidad”.

Polo tanto, contamos coas ferramentas de traballo para poder traballar na prevención, atención, protección, asistencia e inserción das vítimas de violencia doméstica dentro do colectivo de gays e lesbianas, mantendo o carácter específico e particular da violencia de xénero. E estou segura que nesta loita tamén estaremos as mulleres. Porque a súa loita e tamén a nosa. Igual, pero distinta; distinta, pero igual.

(Ponencia Xornadas LGTBI: “10 anos despois. Situación actual e retos de futuro”)

http://praza.gal/opinion/2879/violencia-de-xenero-vs-violencia-en-parellas-do-mesmo-sexo/

Escravitude no século XXI

Hoxe conmemórase o Día Internacional contra a Explotación Sexual e o Tráfico de Mulleres, Nenas e Nenos, instaurado pola Conferencia Mundial da Coalición Contra o Tráfico de Persoas en coordinación coa Conferencia de Mulleres celebrada en Dhaka, BanglaDesh, en xaneiro de 1999.

Sen lugar a dúbidas, a trata de mulleres con fins de explotación sexual constitúe unha nova forma de escravitude en pleno século XXI e supón unha flagrante violación dos Dereitos Humanos, posto que atenta contra a liberdade, a integridade, a saúde, a vida, a seguridade e a dignidade das persoas, ademais de seren unha das máis duras manifestacións da desigualdade e da violencia de xénero. Ademais, despois da venda de armas e de drogas, a trata con fins se explotación sexual supón o terceiro negocio ilegal máis lucrativo do mundo. Só en España move ao día, segundo a ONU, cinco millóns de euros, ou o que é o mesmo, 1.825 millóns de euros ao ano.

Tampouco son nada alentadores, e si moi alarmantes, as cifras relativas á trata e explotación sexual de nenas e nenos, xa que, segundo a Organización Internacional do Traballo, arredor de 1,8 millóns son vítimas de explotación con fins sexuais. Este dato inclúe a utilización, o recrutamento ou a oferta de nenos e nenas para a prostitución, a produción de pornografía e as actuacións pornográficas. Neste caso, ademais, a explotación sexual leva consigo unha serie de prácticas que danan a vida dos nenos e nenas, a degradan e poñen en perigo a súa supervivencia e desenvolvemento.

As mulleres traficadas son vítimas múltiples: dos traficantes, dos clientes e das súas propias circunstancias. Así mesmo, sofren dunha forma especial a invisibilidade e exclusión ás que as somete a sociedade na que habitan e que, na maior parte dos casos, non é a da súa de procedencia. Polo tanto, estas mulleres sofren ata o extremo as consecuencias das desigualdades e violencia de xénero, así como, en moitas ocasións, da xenofobia e outras manifestacións de discriminación social.

Desta dramática realidade, que a priori podería parecer impensable nunha sociedade moderna e desenvolvida, Galicia tampouco se escapa. De feito, segundo os datos facilitados pola propia Xunta, as once entidades coas que colabora atenderon en 2014 a 7.118 persoas que se atopan nalguna destas situacións, das que 6.868 eran mulleres, 112 homes, 125 transexuais e 13 travestis.  Esta cifra amosa que o número de persoas obxecto de explotación sexual vai en aumento, xa que en 2013 as persoas atendidas foron 5.153, é dicir, 1.965 menos que ao longo do pasado ano.

Polo tanto, debemos ser especialmente contundentes coas medidas a aplicar para rematar co tráfico e explotación de mulleres e de nenas e nenos. Debemos afondar na orixe destas mafias e redes para desmantelalas, debemos traballar de forma pertinaz na educación en igualdade, na asistencia e inserción das vítimas, e non podemos escatimar esforzos nin recursos para rematar con este negocio totalmente degradante para quen o sofre. Nesta loita, é parte fundamental a prevención, que debe pasar polo rexeitamento social a este tipo de escravitude. En consecuencia, as políticas públicas en materia de trata deben contemplala, así como a demanda porque, sen lugar a dúbidas, a trata de seres humanos con fins de explotación sexual e a prostitución van unidos. A trata existe porque hai demanda, polo que se realmente queremos rematar coa explotación sexual temos que rematar coa demanda e coa tolerancia social.

Dende o Partido Socialista esiximos, unha vez máis, unha Lei Integral contra a trata de persoas con fins de explotación sexual, e pedimos ás administracións públicas que incrementen as partidas concretas para a erradicación destas redes de tráfico e explotación sexual e os protocolos de colaboración con outras institucións e organismos implicados e que, a maiores e dende as súas respectivas competencias, desenvolvan medidas e programas de actuación encamiñados a que as vítimas non só superen o trauma e secuelas físicas e psíquicas xeradas pola súa situación, senón que, ademais, se fagan visibles na sociedade na que vivimos. Visibles e, sobre todo, libres.

http://praza.gal/opinion/2812/escravitude-no-seculo-xxi/

Barbarie

Venres. Salta a miña alarma de WhatsApp: "Un home mata as súas dúas fillas en Moraña e intenta quitarse a vida". O meu corazón encóllese e automaticamente, posiblemente de forma inconsciente, vénme á cabeza a nai; unha nai á que lle acaban de arrebatar ás súas fillas. Unha nai que acaba de perder o que máis quere, as súas dúas nenas, e aconteceu porque así o decidiu quen tamén debería velar polo coidado e benestar delas, das súas fillas, das fillas dos dous. Unha proba de que o único que pode vencer ao amor é o odio. O odio infinito.

Resúltame máis que difícil expresar o que sento ante un suceso como o acontecido o pasado venres. Nun caso como este, os meus sentimentos complican que fale a Eva Martínez secretaria de Igualdade do PSdeG, así que estas palabras saen do máis profundo da Eva muller, divorciada e nai dun neno de 11 anos e unha nena de 3. Penso no sufrimento indescritible desa nai para a que posiblemente xa nada teña sentido, e mesmo nesas nenas, ás que o seu propio pai asasinou dunha forma atroz para quen sabe que... Vingarse da súa ex muller? Romper vínculos coa súa vida pasada? Dá igual... Nada, absolutamente nada, explica esta barbarie, a dun acto que supón a violencia levada ao extremo.

Agora xa só queda esperar a que actúe a xustiza, unha xustiza que ás veces parece que se nos queda curta para casos como o de Moraña. Pero máis alá disto, a sociedade no seu conxunto e, de forma moi especial, as persoas que formamos parte das administracións e institucións públicas, partidos políticos e xustiza, debemos analizar o acontecido para evitar xa non só que unha barbaridade como esta vólvase producir, senón que a violencia machista deixe de ser dunha vez por todas unha constante no noso día a día.

Por iso non me cansarei, non nos cansaremos, depedir que a violencia que se exerce contra as mulleres e os seus fillos e fillas deixe de converterse nunha especie de "suceso" inevitable que ocupa unha parte do periódico ou informativo -ás veces de forma residual e outras, como esta, de forma máis que destacada- e pase a considerarse un problema de Estado. Xa non se trata unicamente de criticar, de esixir máis fondos, de pedir que se aplique e desenvolva a Lei Integral de 2004 contra a Violencia de Xénero. Xa non se trata só de reclamar políticas de prevención -comezando coas primeiras etapas da vida nos centros escolares-, de asistencia e protección ás vítimas. Trátase de construír, de articular todas estas demandas e de poñelas en marcha coa colaboración, asesoramento e participación de todos os axentes implicados.

Resulta agora, cando van neste ano 23 mulleres asasinadas e 4 nenos e nenas, máis necesario que nunca asumir esta eiva como o que, un asunto de Estado e o tratemos como tal para todos os efectos.

E mentres acabo de escribir esta reflexión, vólveme saltar o WhatsApp por partida dobre: "Un home mata os seus dous fillos e a súa muller a tiros e suicídase" e "Deteñen o marido dunha muller aparecida morta hai uns días en Serra (Valencia)". Elévase a 25 o número de mulleres asasinadas e a 6 o de nenos e nenas.

Non hai palabras ... Só dúas. Basta Xa!

http://praza.gal/opinion/2711/barbarie/

Educar para ser iguais

As persoas somos froito do que vivimos, do que experimentamos e, por suposto, do que nos ensinaron. Por iso, cando se fan públicos resultados de informes como o "Estudo de percepción da violencia de xénero por parte da adolescencia e xuventude", resulta un pouco absurdo que nos botemos as mans á cabeza escandalizadas e escandalizados ao constatar que 1 de cada 3 novos considera aceptable controlar a súa parella e un 28% afirma ter sufrido un control que considera abusivo.

Que estamos indo marcha atrás a velocidade de vertixe en todo o que se refire á igualdade entre mulleres e homes é un feito. Que as políticas defendidas, promovidas e desenvolvidas polos Gobernos do Partido Popular, tanto a nivel lexislativo como executivo e presupostario, van dirixidas á mingua de dereitos e liberdades das mulleres e, polo tanto, unicamente incrementan o machismo no conxunto da nosa sociedade, tampouco é descoñecido para ninguén. E que estes recortes, xustificados falsamente coa crise, afectaron -e ségueno facendo- a aspectos tales como a prevención, a educación e a posta en marcha de campañas de sensibilización, estanse constatando a diario.

Precisamente nestes últimos aspectos radica unha parte fundamental do obxectivo para o que moitas persoas estamos a traballar e que, en realidade, non deixa de ser o fin último dunha sociedade que pretende ser moderna e desenvolvida: o de conseguir a igualdade, entre a que se encontra, por suposto, a que ten que existir entre mulleres e homes. Polo tanto, esquecer ou directamente prescindir metendo unha tesoirada de todo aquilo que soe a prevención e educación en igualdade -aderezado con decisións do calibre de eliminar a materia Educación para a Cidadanía- produce resultados como os que agora estamos a coñecer.
Por que a Lei contra a Violencia de Xénero de 2004 leva no seu nome a palabra "integral" e considera a educación e prevención como piares determinantes á hora de poñer fin a esta eiva? Por que a Lei de Saúde Sexual e Reprodutiva e da Interrupción Voluntaria do Embarazo leva tal título e incide na necesidade de educar dende a infancia? Pois a resposta é ben sinxela: Porque só cunha educación, formación e información axeitadas poderemos conseguir unha sociedade diferente.

As administracións non poden mirar para outro lado. As administracións, as persoas que nos están a gobernar, non poden nin deben delegar toda a carga e responsabilidade educativa nas nais e pais. Unhas nais e pais que, ademais, en moitos casos son produto dunha sociedade patriarcal e machista, que é a que prevaleceu durante séculos e séculos e, polo tanto, tamén han de ser obxecto destas campañas educativas e preventivas.

Se queremos ir á orixe do machismo e atallalo, se non queremos que os nosos fillos e fillas poidan acabar converténdose en maltratadores e vítimas, fagamos os deberes e recuperemos -e incrementemos- as partidas presupostarias, as políticas e campañas destinadas a previr e educar en igualdade. Desenvolvamos as leis de forma íntegra e levemos aos centros escolares non só estas iniciativas, senón tamén materias como Educación para a Cidadanía. Porque só educando en igualdade poderemos ser iguais algún día.

Violencia de xénero. Dez anos despois

Dez anos transcorreron dende que un Goberno socialista, cun presidente que cría firmemente na igualdade como José Luis Rodríguez Zapatero, aprobase unha Lei Integral contra a Violencia de Xénero que supuxo un fito na loita contra unha das principais eivas da nosa sociedade actual consecuencia do machismo máis extremo. Dez anos pasaron xa para unha lei que as mulleres clamabamos a berros e que non só tivo un recoñecemento expreso no noso territorio, senón que recentemente foi premiada polas institucións ONU Mulleres, World Future Council e a Unión Interparlamentaria.

Dez anos. Unha década marcada por uns primeiros tempos nos que esta norma, que afronta a violencia contra as mulleres dunha forma integral e, en consecuencia, afonda en aspectos vitais como a educación, prevención, protección e asistencia ás vítimas, recibiu o impulso necesario para botar a andar, e unha segunda etapa, esta última, na que os Gobernos do Partido Popular, empeñados en meter as tesoiras en todo o que soe a igualdade de dereitos e a estado de benestar, paralizaron o desenvolvemento e aplicación desta lei e, no caso de Galicia, fixeron o propio coa que aprobada polo Bipartito en 2007.

Porque, non nos enganemos. Para que unha lei funcione fai falta crer nela e, polo tanto, dotala de fondos económicos para poder desenvolvela. E o Partido Popular veu demostrando ao longo destes anos de goberno que a aplicación da devandita lei non é un asunto do seu máximo interese, deixando en "números vermellos" dende 2011 as partidas presupostarias dedicadas non só ás políticas de igualdade, senón de forma concreta, á loita contra a violencia de xénero nas súas diferentes vertentes.

Por non falar das consecuencias que terá a posta en marcha en cuestión de meses a denominada Reforma Local, que supoñerá un revés sen precedentes aos servizos sociais e, de forma especialmente destacada, aos Centros de Información á Muller, en moitas ocasións os primeiros lugares de atención e asistencia a vítimas.

A realidade está aí. Segundo os últimos datos facilitados polo propio Ministerio, no que vai de ano un total de 45 mulleres foron asasinadas a mans das súas parellas ou ex parellas, e destas, un 70% non presentara denuncia previa. O caso de Galicia é especialmente preocupante, xa que con seis mulleres asasinadas ata o momento, ocupa o terrible terceiro posto no conxunto do Estado en número de vítimas.

É evidente que ningunha lei é perfecta e tamén o é que en dez anos a nosa sociedade ten mudado, en boa medida debido ao retroceso ideolóxico promulgado e defendido a capa e espada por un Partido Popular tremendamente conservador, retrógrado e machista. É evidente que a irrupción de novas tecnoloxías e sobre todo, das redes sociais, influíron de forma notable en novas formas de acoso, ameazas e, en definitiva, de exercer a violencia contra as mulleres, e tamén o é que hai que prestar especial atención a estes casos.

Por todo iso, agora máis que nunca debemos esixir ás administracións tolerancia cero fronte á violencia de xénero. Unha tolerancia cero que debe empezar por dotar de fondos a esta lei para poder desenvolvela como corresponde e como precisan estes novos tempos. Porque, como berramos neste 25 de novembro, dez anos despois, o machismo segue matando.

http://praza.gal/opinion/2168/violencia-de-xenero-dez-anos-despois/

Non o mereces. Denuncia.

Repugnancia

Lía con estupor fai tan só uns días os “consellos” que o Ministerio do Interior repescou do segundo Goberno Aznar para que nós, as mulleres, tratemos de evitar as violacións; eses delitos aos que algúns, como o alcalde de Málaga, restan importancia, e outros, como algún que outro xuíz, mesmo chegan a xustificar alegando que a vítima levaba roupa “provocativa” ou tiña comportamentos que incitaban a que se producise unha agresión deste tipo.

Este estupor, aderezado cunha elevada dose de repugnancia e indignación, lonxe de desaparecer ou diluírse, foise incrementando ao escoitar, ler e ver algunhas reaccións que sucesos como a acontecida en Málaga e o propio “documento” -por chamalo dalgunha forma- de Interior provocaron nalgunhas persoas do ámbito máis conservador da política ou o periodismo, a través de declaracións e mesmo artigos de opinión.
Porque non se pode xustificar un texto no que falta a primeira e máis importante premisa -é máis, diría que a única aceptable nunha iniciativa que presume ser preventiva-, isto é, a dirixida ao potencial violador: que unha muller nunca xamais desexa ser violada, que nunca xamais incita á agresión e que nunca xamais provoca nun home comportamentos delituosos. E todo isto sen esquecer que, malia o que dende unha parte cada vez máis numerosa do Partido Popular pensa -e exterioriza-, as mulleres somos donas do noso corpo, da nosa mente e, polo tanto, de todas e cada unha das nosas decisións e posteriores accións. E isto atinxe, por suposto, a cando dicimos que si e cando dicimos que non.
Resulta inadmisible que o Ministerio de Interior considere que as mulleres somos as que debemos manter certos comportamentos para evitar que nos poidan violar. Resulta inadmisible que permitamos que nos sigan cousificando, menosprezando e subestimando, porque nin somos idiotas para saber o que temos que facer en determinadas situacións nin somos responsables do que un violador pretenda facer ou directamente execúteo.
En definitiva, esiximos aos diferentes Gobernos do PP non só a retirada destes “consellos” e as desculpas públicas por estas e outras accións, senón tamén un cambio radical das súas políticas de igualdade, onde non haxa máis recortes e onde se impulsen accións verdadeiramente eficaces contra todo tipo de agresión cara ás mulleres. Por suposto, incluido o da Xunta de Galicia, experto en usar as tesoiras cando se trata de partidas dirixidas ás mulleres e en prol da igualdade.

http://xornalgalicia.com/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=97504

De xustiza

Ás veces dáme a sensación de que nos temos metido nunha máquina do tempo e retrocedemos varias décadas. E en realidade o que digo non é tan desatinado, xa que nalgúns aspectos de calado os feitos se corresponden con momentos da historia non recordados precisamente pola proliferación e defensa de dereitos e liberdades.

Esta insistencia por parte dos Gobernos local, autonómico e estatal de converternos nas súas marionetas dirixidas e controladas, recae dunha forma especial sobre as mulleres. O denominado durante moito tempo de forma pexorativa "sexo débil" vai camiño de selo no que se refire aos seus dereitos e liberdades se o PP continúa atacando en todas as frontes posibles, en todo aquilo que dignifica as mulleres, as fai libres e as iguala aos homes.
Os freos e atrancos que se poñen dende as administracións e institucións parecen non ter fin e, por desgracia, Ferrol non é alleo. Unha das maiores eivas dos últimos anos, a violencia de xénero, reflicte uns datos que non son nada alentadores nesta zona, que lonxe de contar cos medios suficientes, asiste a unha total desidia por parte das autoridades.
A gravidade do asunto é tal, que esta zona só é superada en casos de violencia de xénero pola Coruña e Vigo, cidades que si contan cun xulgado especializado. Por todo iso, resulta especialmente sangrante e lamentable que a voz non só do colectivo de mulleres e dos partidos políticos como o socialista, senón de xuíces, fiscais e policías, non sexa tida en conta polo CGPJ, que segue facendo oídos xordos a esta reclamación. Unha reclamación que, mal que lles pese, seguiremos reivindicando día tras día. Porque, e nunca mellor dito, é de xustiza.

De feito, La Voz de Galicia publicaba estes días que o Xulgado número 2, que atende os casos habituais de instrución e os de violencia de xénero, está totalmente saturado e rexistra día si e día tamén algunha denuncia. Aos casos habituais -e non por iso menos graves- de malos tratos, súmanse os de ameazas e violencia efectuada a través das novas tecnoloxías, cunha especial e preocupante incidencia en estudantes e mulleres novas.

Publicado en La Voz de Galicia en xullo de 2014

Violencia de "última xeración"

"O 60% das rapazas recibe insultos machistas das súas parellas no móbil" ou “Condenado por acosar á súa ex noiva con 2.147 mensaxes de WhatsApp” son titulares –un deles referido a un caso nesta cidade- que resumen a situación real na que nos encontramos.

Os cambios rexistrados na sociedade nestas últimas décadas e os avances que están experimentado as novas tecnoloxías, lonxe de axudar a frear a violencia contra as mulleres, serviron para "adaptar" as condutas agresivas aos novos escenarios, modificando substancialmente perfís tipo e abrindo o espectro do maltrato. E tanto é así que o ordenador, a través de internet e, sobre todo, redes sociais como Tuenti ou Facebook, ou o teléfono móbil, coas súas moitas aplicacións, se converteron en ferramentas fundamentais para o maltratador. O acoso a través do envío de miles de mensaxes, a intromisión constante na privacidade, o control permanente ou a ameaza sen máis convertéronse en comportamentos recorrentes de maltratadores que a miúdo non pasan da adolescencia ou cursan estudos universitarios. En fronte, rapazas que en ocasións confunden os celos, a posesividade e o dominio con amor e entrega, alongando o maltratado ata que pode ser demasiado tarde, e noutras directamente pasan medo. Moito medo. Porque a liña que separa a ameaza da acción é moi fina e rompe o día menos pensado. Por iso, a educación en igualdade dende idades moi temperás resulta, hoxe máis que nunca, fundamental e prioritaria. Unha educación que non ten na familia e ámbito social o seu único motor, senón que este traballo ha de vir tamén, e ademais dunha forma destacada, das administracións públicas. A promoción e desenvolvemento de programas preventivos en centros escolares dende Primaria, a aposta por materias que promoven a igualdade de dereitos como Educación para a Cidadanía -que elimina Wert coa LOMCE- ou a realización de campañas formativas en Universidades e escolas superiores, deben ser obxectivo dos Gobernos. E isto é o que as e os socialistas esiximos un Partido Popular empeñado en recortar e recortar por todas as partes. Porque máis vale previr.

Publicado en La Voz de Galicia o 25 de novembro de 2013