Translate

Amosando publicacións coa etiqueta Varios. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Varios. Amosar todas as publicacións

xoves, 30 de xuño de 2016

Novos tempos, novas familias

 Fai algo menos dun mes, concretamente o 15 de maio, celebrábase o Día Internacional das Familias, unha data que se instaurou en 1994 para recoñecer a importancia das familias e o papel que xogan en todos os ámbitos. Pero, ademais, desde o momento no que se decidiu dedicar un día ás familias, tamén se quixo poñer un especial acento nos diferentes modelos existentes.
Ao longo da historia, o sistema patriarcal predominante monopolizou o seu modelo, baseado tamén nos preceptos cristiáns, consistente en papá, mamá e fillos e fillas. Este modelo foi, con máis ou menos implicación das administracións -supoño que moitas persoas lembran aínda esas imaxes en branco e negro do NODO con eses 600 nos que se metía a presión a oito ou dez integrantes da mesma familia, que eran moi do gusto do Réxime- o que se impuxo ata fai relativamente pouco tempo.
E non é que non existisen outras opcións; non é que non houbese homosexualidade, ou parellas que querían deixar de convivir ou “de facto” era coma se non o fixesen, ou mulleres que non desexaban seguir adiante co seu embarazo. O que sucedía era, por unha banda, que non existía o marco legal necesario e, por outra, que tampouco había unha educación social que deixase de estigmatizar ou mesmo castigar a quen optaba por unha opción diferente á “estándar”.
Despois de moitos anos escuros, tivo que chegar ao poder o Partido Socialista para, primeiro con leis que agora parecen mornas ou mesmo “trasnoitadas”, como a primeira Lei do Divorcio de 1981 ou a Lei do Aborto de 1985, recoñecesen estes dereitos e liberdades para moitas, miles, de persoas que se atopaban nalgunha das situacións anteriormente expostas e non atopaban saída nin solución. E, coa paréntese que supuxeron os dous Gobernos Aznar, volveu ser o Partido Socialista, cun presidente Zapatero realmente comprometido coa igualdade a todos os niveis e en todos os ámbitos, o que deu o verdadeiro paso adiante no recoñecemento, non só a través de leis senón tamén de políticas transversais, de dereitos civís e sociais que puxeron a todos os tipos e clases de familias ao mesmo nivel.
A Lei de Matrimonio Igualitario, a Lei de Dependencia, a Lei de Igualdade de Oportunidades entre Homes e Mulleres, ou a Lei Integral de Saúde Sexual e Reprodutiva e de Interrupción Voluntaria do Embarazo son algúns exemplos -de vital importancia, doutra banda- desta política baseada en principios como o da igualdade e que, no caso de Galicia, o bipartido formado polo PSdeG e o BNG, completou e potenciou con leis de rango autonómico e políticas activas.
Estamos de novo noutra paréntese, outra paréntese que pode -esperemos- volver pecharse. Outra paréntese de catro anos que foi tremendamente lesivo para o desenvolvemento destas leis e, en consecuencia, destes dereitos e, por tanto, para tantas e tantas persoas -especialmente mulleres- e familias que viron como o PP volvía premiar a esa familia tradicional que tanto lle gusta, en detrimento do resto da cidadanía, que apostaría que a día de hoxe xa é unha maioría.
Debemos romper con ese falso mito de que a dereita é a única que defende á familia. E debemos facelo porque a familia non é o que decide a dereita que sexa, senón o que as persoas establecemos como tal. Claro que a dereita e, de forma específica, o PP defende á familia! Pero á que é inamovible e formada por home e muller heterosexuais -e, a poder ser, que ela quede en casa- coa descendencia que “Deus queira”. A esquerda respecta ese modelo, pero tamén ao resto de opcións e, precisamente en aras da igualdade, defende a aplicación de políticas de discriminación positiva para evitar a d daquelas que, precisamente pola imposición do modelo patriarcal desde o inicio dos tempos, atópase con maiores trabas a todos os niveis.

Mulleres e homes divorciados, mulleres e homes homosexuais, bisexuais e transexuais -con e sen fillos e fillas-, mulleres que queren ser nais solteiras e mulleres que non desexan ser nais, matrimonios ou persoas solteiras que viven con ascendientes ou descendentes con discapacidade… Todas e todos temos o vindeiro 26 de xuño unha oportunidade para dicir un si á igualdade, un si ao cambio, un si a un novo Goberno de dereitos e liberdades. É o momento de recuperar todo o perdido e de avanzar cos novos tempos e as novas familias.

http://praza.gal/opinion/3407/novos-tempos-novas-familias/

sábado, 17 de xaneiro de 2015

Sin faldas y a lo loco

Ande yo caliente, ríase la gente. Esta frase, extraída del refranero español, explica a la perfección el derecho de cada persona a hacer y disponer de su vida  como le plazca, siempre y cuando no vulnere derechos ajenos a los suyos propios.
También se podría aplicar, y así lo venimos haciendo, a la forma que cada una o uno tiene de vestir, peinar y, en definitiva, de mostrarse al mundo. Y aquí precisamente es donde surge la polémica.
En estas fechas pasadas de fiestas y espectáculos televisivos navideños, se han reproducido algunas situaciones que, a pesar del paso de los años y los avances que, por suerte, se han producido en el ámbito de la igualdad en términos generales, se repiten una y otra vez y evento tras evento. Me refiero a la “manía” (por no llamarlo de otra forma mucho más ofensiva, pero tal vez más real) de mostrar la imagen de chicos tapados hasta las orejas, con chaqué, frac, esmoquin o traje de fiesta (más o menos hortera y con más o menos acierto) y de chicas rozando la total desnudez y generalmente luciendo ropa –por llamar a ese trozo de tela ínfimo de alguna forma- de escaso o pésimo gusto.
Y habrá quien diga, con cierta razón, que las mujeres somos libres de llevar lo que nos plazca y que precisamente estas críticas acerca del atuendo de las presentadoras, cantantes, bailarinas y demás protagonistas de estos espectáculos –no todas, eso también es cierto-, son más propias de las “cavernas” y que destilan un tufillo machista. Pero, claro, mis dudas acerca de estas afirmaciones que en ciertos casos puedo llegar incluso a entender, van más allá de lo considerado razonable cuando, en primer lugar, me extraña -y mucho- que la mayoría de estas mujeres hayan elegido ese atuendo, nada cómodo además y, por cierto, excesivamente fresco para lucirlo en pleno invierno. Por no hablar de la cosificación que se hace de la mujer, alentando –cuando no obligando “por contrato”- este tipo de “moda” que únicamente fomenta la imagen de objeto sexual  frente a la de profesionalidad y seriedad del hombre.

¿Qué pasaría si las mujeres pedimos que a partir de ahora la gala de Fin de Año la presente un apuesto caballero en pantaloncito corto y camiseta de tirantes? ¿O qué diríamos de forma mayoritaria si la totalidad de los cantantes se decantasen por realizar sus actuaciones públicas y televisivas luciendo únicamente un minúsculo tanga? ¿Qué pasaría si esto ocurriese? Supongo que cualquiera de estas opciones es inviable, entre otras razones –sin contar la obvia falta de buen gusto e idoneidad- porque la mayor parte de estos programas están dirigidos por hombres y buscan fundamentalmente el beneplácito masculino. Y, por desgracia, muchos hombres –y, lo que es peor, también algunas mujeres- todavía siguen aplaudiendo lo que sin duda es un tipo de discriminación machista.

domingo, 19 de outubro de 2014

Sobre cremalleiras

Milito nun partido que, se de algo pode presumir, é de ter sido sempre abandeirado na loita polos dereitos e liberdades das persoas. O Partido Socialista, firme defensor da igualdade entre homes e mulleres, promoveu e desenvolveu durante os seus gobernos políticas dirixidas a alcanzar a devandita igualdade efectiva en toda a sociedade e, noutros momentos, impulsou propostas e normas internas para lograr que as mulleres teñamos máis presenza nos órganos de decisión polo menos dentro do propio partido.
Unha destas é a aprobación na última Conferencia Política das chamadas "listas cremalleira", unha fórmula que consiste en alternar home-muller ou muller-home co obxectivo principal de garantir que as mulleres, as grandes prexudicadas mesmo na paridade que marca a lei, teñamos a nosa presenza asegurada nos primeiros postos das candidaturas, mesmo naqueles municipios onde a política adoita ser aínda considerada "cousa de homes".
Porque o caso da agrupación da que formo parte, a de Ferrol, non é, por desgracia, o predominante. As mulleres do Partido Socialista deste municipio podemos sentirnos orgullosas de ter alcanzado cotas de poder reservadas antano para os homes e, de feito, a maior parte de postos orgánicos e institucionais nos diferentes ámbitos territoriais pertencen na actualidade a mulleres, comezando pola propia dirección da agrupación.
A consecución destes niveis de presenza política das mulleres así como o seu mantemento -en moitas ocasións, máis complicado que chegar ao propio posto- son, pois, os nosos obxectivos a curto e medio prazo porque só así poderemos superar o chamado "teito de cristal" e participar en situación de igualdade plena cos homes.

Este mesmo obxectivo é compartido por todos os compañeiros dirixentes das agrupacións, comezando por Ferrolterra, unha bisbarra que ao longo da historia foi referente na defensa e loita polos dereitos dos traballadores e traballadoras, dos homes e mulleres. E nesta nova etapa, aínda coas dificultades que haberá nalgúns municipios pero cunha gran dose de esforzo, non me cabe dúbida de que nas eleccións municipais tamén seremos un exemplo a seguir. Un exemplo para todos os partidos porque somos nós, as persoas que formamos parte das diferentes formacións políticas, as que primeiro debemos levar á práctica estes principios dirixidos a acadar a igualdade efectiva. Ou é que non se di que o camiño se constrúe andando?

Publicado en La Voz de Galicia en octubre de 2014



xoves, 3 de outubro de 2013

Querido abuelo

Hola abuelo,
Desde el sentimiento de desesperanza que da el ateísmo y, por lo tanto, no poder dirigirme a ti ahí “arriba” sino directamente al corazón, hoy te quiero decir que llevo varios días acordándome de ti de una forma muy especial.
Me gustaría decirte que, pese a tus miedos fruto de la época dura en la que viviste, he dado el paso y, después de un tiempo de mucho trabajo como parte del partido, el tuyo, en Ferrol, mis compañeras y compañeros han confiado en mí y me han otorgado una nueva responsabilidad. Como recién nombrada secretaria de Igualdade del PSdeG, afronto una etapa en mi vida marcada por un respeto infinito a este partido y a todo lo que representan sus siglas. Una etapa en la que quiero aportar todo lo que tengo; muy poco para algunos y seguro que algo más para otros, entre los que estoy segura que te encontrarías tú.
Abuelo, como socialista convencido, quiero decirte también que haré todo lo que esté en mi mano por recuperar los valores más profundos de nuestro partido y, desde el área que tengo el honor de estar al frente, luchar contra el ostracismo al que nos está condenando el Partido Popular a las mujeres, principales víctimas de sus políticas austericidas y machistas. Tuviste la suerte de vivir en tus últimos años momentos clave para nosotras, con la aprobación de la Ley de Dependencia, la Lei Integral contra la Violencia de Género o la Ley de Igualdad, por no hablar de la Ley del Aborto que ya no viste pero que por fin dio respuesta a algunas reivindicaciones relativas al derecho a decidir sobre nuestro cuerpo y embarazo. Pues bien, en estos años el PP se ha cargado todo; sí, todos los avances y los derechos adquiridos durante períodos socialistas y la mujer se ha convertido, sin duda, en la más castigada. Por eso, y porque creo realmente en nuestros derechos, capacidades y potencialidades, trataré de estar a la altura y aportar mi granito de arena en el ámbito de la igualdad plena y real entre hombres y mujeres.

Abuelo, siempre fuiste un “currante” en la sombra, lo que definimos de forma injusta como un “segundón”, y por eso estos días se me ha repetido tu imagen una y otra vez. Confesando que en ocasiones he pensado que nuestras vidas transcurrían en ciertos aspectos de forma paralela, hoy te quiero dar las gracias por enseñarme a ser como soy, a tener estos valores, a saber trabajar desde la segunda fila y a afrontar serenamente las victorias y las derrotas. Espero que hoy especialmente estés orgulloso de mí. Yo lo estado siempre de ti. Orgullosa y tremendamente agradecida.

Artículo publicado en Diario de Ferrol en octubre de 2013


luns, 23 de novembro de 2009

Nace El Baúl para compartir con todos

Por fin me he decidido a crear un blog; un blog que pretende ser un espacio en el que todas las personas que accedamos podamos opinar de diferentes temas de actualidad, sin más censura que la se imponga cada uno y, por supuesto, respetando siempre a los demás. En resumen, El baúl pretende guardar ideas y servir de punto de encuentro, y tal vez a veces de desencuentro, de todos los que queramos participar libremente.