8 de marzo

Conmemoramos o 8 de marzo como Día Internacional das Mulleres, unha data na que o carácter festivo que caracteriza a esta xornada tínguese polas reivindicacións que facemos ante o deterioro alarmante dos nosos dereitos e liberdades.

Estamos asistindo a un desmantelamento das políticas de igualdade polos Gobernos central e da Xunta coa manida excusa da crise. Estamos asistindo a unha utilización das mulleres e a un “mercadeo” dos nosos dereitos, como é o da maternidade, atacando a un colectivo más vulnerable, o das mulleres máis novas e nunha situación familiar e persoal complexa e difícil. Estamos asistindo a un intento de eliminar ás mulleres do mercado de traballo para levarnos de novo ás nosas casas, aplicando unha Reforma Laboral claramente ideolóxica que, ademais, incrementa as fondas brechas existentes. E, por desgracia, os resultados están aí.

En Galicia, donde os salarios son os segundos máis baixos do Estado, a desigualdade é aínda maior, xa que a estes soldos inferiores hai que engadir que a brecha salarial se ten incrementado por riba da media –case un punto máis de diferencia no último ano-, situándose nun 24,2%.

O ano 2014, ademais, foi pésimo para o emprego feminino en Galicia, inverténdose a tendencia de anos anteriores e rematando cunha taxa de paro femenino superior á masculina. E é que na nosa comunidade se teñen perdido case 51.000 postos de traballo de mulleres no último lustro. Nada máis e nada menos que o 10%...

Non podemos esquecer tampouco a temporalidade e precariedade laboral femininas. Unha de cada catro mulleres ten un contrato temporal obrigado e non escollido, e estas circunstancias teñe unha especial incidencia nas mulleres máis novas, ás que unicamente lles quedan dúas opcións: a de marchar fóra ou a de vivir alternando a temporalidade e precariedade laboral con etapas de desemprego.

Pero, fronte a este escenario case desolador, as mulleres socialistas non nos doblegamos. Un ano máis, acompañamos ás organizacións feministas en defensa dos nosos dereitos e libertades e reiteramos o noso compromiso en defensa da igualdade entre mulleres e homes. Porque apostando pola igualdade apostaremos polo progreso, polo presente e polo futuro.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/opinion/2015/03/08/8-marzo/0003_201503G8P19991.htm

Educar para ser iguais

As persoas somos froito do que vivimos, do que experimentamos e, por suposto, do que nos ensinaron. Por iso, cando se fan públicos resultados de informes como o "Estudo de percepción da violencia de xénero por parte da adolescencia e xuventude", resulta un pouco absurdo que nos botemos as mans á cabeza escandalizadas e escandalizados ao constatar que 1 de cada 3 novos considera aceptable controlar a súa parella e un 28% afirma ter sufrido un control que considera abusivo.

Que estamos indo marcha atrás a velocidade de vertixe en todo o que se refire á igualdade entre mulleres e homes é un feito. Que as políticas defendidas, promovidas e desenvolvidas polos Gobernos do Partido Popular, tanto a nivel lexislativo como executivo e presupostario, van dirixidas á mingua de dereitos e liberdades das mulleres e, polo tanto, unicamente incrementan o machismo no conxunto da nosa sociedade, tampouco é descoñecido para ninguén. E que estes recortes, xustificados falsamente coa crise, afectaron -e ségueno facendo- a aspectos tales como a prevención, a educación e a posta en marcha de campañas de sensibilización, estanse constatando a diario.

Precisamente nestes últimos aspectos radica unha parte fundamental do obxectivo para o que moitas persoas estamos a traballar e que, en realidade, non deixa de ser o fin último dunha sociedade que pretende ser moderna e desenvolvida: o de conseguir a igualdade, entre a que se encontra, por suposto, a que ten que existir entre mulleres e homes. Polo tanto, esquecer ou directamente prescindir metendo unha tesoirada de todo aquilo que soe a prevención e educación en igualdade -aderezado con decisións do calibre de eliminar a materia Educación para a Cidadanía- produce resultados como os que agora estamos a coñecer.
Por que a Lei contra a Violencia de Xénero de 2004 leva no seu nome a palabra "integral" e considera a educación e prevención como piares determinantes á hora de poñer fin a esta eiva? Por que a Lei de Saúde Sexual e Reprodutiva e da Interrupción Voluntaria do Embarazo leva tal título e incide na necesidade de educar dende a infancia? Pois a resposta é ben sinxela: Porque só cunha educación, formación e información axeitadas poderemos conseguir unha sociedade diferente.

As administracións non poden mirar para outro lado. As administracións, as persoas que nos están a gobernar, non poden nin deben delegar toda a carga e responsabilidade educativa nas nais e pais. Unhas nais e pais que, ademais, en moitos casos son produto dunha sociedade patriarcal e machista, que é a que prevaleceu durante séculos e séculos e, polo tanto, tamén han de ser obxecto destas campañas educativas e preventivas.

Se queremos ir á orixe do machismo e atallalo, se non queremos que os nosos fillos e fillas poidan acabar converténdose en maltratadores e vítimas, fagamos os deberes e recuperemos -e incrementemos- as partidas presupostarias, as políticas e campañas destinadas a previr e educar en igualdade. Desenvolvamos as leis de forma íntegra e levemos aos centros escolares non só estas iniciativas, senón tamén materias como Educación para a Cidadanía. Porque só educando en igualdade poderemos ser iguais algún día.

FIMO

Unha das imaxes que recordo dos veráns da miña infancia é a de xogar na casa dos meus avós en Covas, alá por mediados de xullo, cun avión de cortiza que me compraban os meus pais nunha feira que esperabamos como auga de maio. Para nenos e maiores, a Feira de Mostras constituía un auténtico evento nunha cidade en auxe e bonanza a todos os niveis. Miles de persoas acudían a Punta Arnela para comprar obxectos do máis diverso -recordo dispositivos, como un recolledor de migas, que estivo durante anos na miña casa- ou, simplemente, para dar un paseo e coñecer algunhas das novidades do mercado en diversos sectores.

Dende entón, principios dos 80, ata agora, metidos de cheo no século XXI, FIMO pasou por mil e unha vicisitudes, desafiou a reconversións e crises e, ata fai ben pouco, saíu practicamente indemne. Pero esta especie de pacto co demo -en sentido positivo- rematou hai un par de anos, cando os traballadores empezaron a sufrir atrasos en nóminas, despois se produciron despedimentos e fai nada, o Concello, para evitar o peche dunhas instalacións que no seu día foron pioneiras en Galicia, fixo un desembolso de 600.000 euros (e 366.000 a Deputación) para recuperar, en poxa, a titularidade da propiedade dos devanditos terreos.

Deixando a un lado aspectos criticables da actuación dun Concello que tomou cartas no asunto cun FIMO agonizante e que xa perdera moito tempo e, sobre todo, postos de traballo, o certo é que agora se abre un momento crucial. Un momento que debe ser aproveitado para converter a este recinto nun motor socioeconómico de Ferrol e de toda a bisbarra. Mancomunalo, incluír a Deputación e Xunta en socios dentro do seu consello de administración e, sobre todo, realizar un plan de usos que inclúa a celebración dunha gran feira internacional do turismo e outras de prestixio sobre naval e porto -é dicir, sobre recursos que temos e podemos "vender"- resultan pezas clave dun crebacabezas que non debe esquecer algo fundamental e prioritario: aboar as nóminas que se deben a uns traballadores que mantiveron en pé un dos referentes da nosa cidade.

Mozas e o dereito ao aborto

Dende que Mariano Rajoy, a finais do pasado mes de setembro, anunciou a retirada da reforma da coñecida como Lei do Aborto (tamén denominada contrarreforma do malogrado Gallardón, que durou o mesmo que este proxecto de modificación da norma de 2010), o movemento feminista se mantén en permanente estado de alarma e alerta posto que foron moitas e constantes as ameazas, tanto por parte do propio presidente do Goberno como dalgúns dos seus ministros, acerca da intención de modificar certos artigos desta Lei de Saúde Sexual e Reprodutiva e da IVE.

A última, a realizada polo novo ministro de Igualdade, Alfonso Alonso, asegurando que o Goberno reformará de "forma inmediata" (fálase mesmo deste mes de febreiro) o artigo referido ás mozas de 16 e 17 anos, alegando como argumento para xustificar esta decisión unha falsa realidade: a de que as rapazas abortan como método anticonceptivo e que non falan coas súas familias.

Os datos están aí. Segundo o informe da Asociación de Clínicas IVE (ACAI), xa coa Lei de 2010 en funcionamento, das mulleres que abortaron nos seus centros, só 1.186 eran menores de  anos e, destas, soamente non puideron informar aos seus titores 151. E isto que significa? Pois que só un 10% das mozas de 16 e 17 anos que interromperon voluntariamente o seu embarazo -ou un 0,41 do total de mulleres que o fixeron- non levaron a cabo ese trámite. E a tendencia e porcentaxes son os mesmos se tomamos como referencia os últimos datos coñecidos, tamén facilitados por ACAI, sobre número de abortos efectuados nestas clínicas entre os meses de xaneiro e setembro de 2014.

Pero, é que ademais, o Goberno, concretamente o Partido Popular, está a manipular a propia Lei; unha lei que respecta o dereito das mulleres mozas a decidir e que tamén obriga a informar as súas familias, agás que se produzan unha serie de situacións perfectamente especificadas na propia norma. Porque, quen se pode opoñer a que unha rapaza de 16 ou 17 anos non informe a súa nai, pai ou titores legais cando facelo lle pode supoñer "un conflito grave, manifestado no perigo certo de violencia intrafamiliar, ameazas, coaccións, malos tratos, ou se produza unha situación de desarraigamento ou desamparo"? Ninguén no seu san xuízo, non lles parece?

Pois isto mesmo, e de forma literal, é o que di o artigo 13 da Lei de Saúde Sexual e Reprodutiva e da IVE de 2010. Un artigo que se está a utilizar de forma torticeira para recuperar un puñado de votos -algúns dese arco ultraconservador que o PP pensa que perdeu ao retirar a súa contrarreforma- a costa de controlar a vida das mulleres, neste caso as máis novas, expoñéndoas a abortos clandestinos

e desprotexéndoas en situacións de extrema gravidade.

Polo tanto, e tendo en conta, ademais, que este debate xa se produciu durante a tramitación parlamentaria da Lei e se pechou cun acordo, este artigo non debe modificar nin unha coma.
E se queremos previr e evitar que novos e maiores se vexan ante a difícil decisión de interromper voluntariamente o seu embarazo, desenvolvan, señoras e señores do PP, a Lei de 2010 e garantan o seu total cumprimento. Porque unha das mellores virtudes que ten esta norma é, precisamente, que garante o dereito á educación e á saúde sexual e só así, cunha educación sexual axeitada e coa mellora no acceso aos métodos anticonceptivos, poderemos previr de forma máis efectiva, especialmente en persoas novas, as infeccións de transmisión sexual, os embarazos non desexados e, en consecuencia, os abortos.

http://praza.gal/opinion/2298/mozas-e-o-dereito-ao-aborto/